De pagina van Bieke

Diepe kilte
want het lachen werd stilte
bij het uitspreken van je naam
als een lentebloem bloeide
je heel even
dan vertrok je op reis naar

daar waar de wind je op
vleugels draagt
je afwezigheid laat
een kille stilte
die niet is te vullen
ons leven zal verder gaan

met veel onbeantwoorde vragen
zwevend tussen verwerken
en niet begrepen
toch zal je voor mij
blijven bloeien als een
prachtige witte orchidee


Brigitte

… Doorgaan

De horizon lijkt oneindig eindeloos
sla nog een keer mijn vleugels uit
vliegend naar mijn waterparadijs
helaas niet meer zoals het was
dynamiet heeft mijn plekje
tot as terug gebracht

voor mij geen reling meer
waar ik gevangen stond in de tijd
daar waar ik zat te turen naar het water
en schrijfsels naar boven kwamen
alles verdween voor weer wat nieuws
waar ik me niet in terug vinden kan

merk dan weer alles is vergankelijk
en niets maar ook niets blijft
zelfs mijn plekje verdwijnt
in een oogops… Doorgaan

Kijk stil over de laan uit
waar ik me neerzet op
een ijzer bankje
kijkend naar de bomen
geknipt in een prachtig silhouet

graven stenen versiert met
bloemen, kruisjes en kaarsjes
de stilte dringt tot me door
tot een kruis mijn aandacht trekt
een kruisje van hout

geen likje verf te bespeuren
onkruid woekert er om heen
denkend aan wie hier begraven ligt
kniel ik neer en kijk wat dichterbij
niet zonder reden dat ik hier ben

zo denk ik nog
zie dat op het kruis
enkel een nummer staat
gestorven hier… Doorgaan

Wat is er aan de hand? Het is zo dat ik het gevoel heb dat het ene drama zich na het andere afspeelt. We hebben het vorige nog niet verwerkt krijgen we het volgende al voor de kiezen
En dan stel ik me hier zo in mijn eentje de vraag van: waar ging het mis wat is er met onze jeugd aan de hand. Maar ik zeg meteen niet dat heel de jeugd slecht is, absoluut niet.

Toch is het heel vaak de jeugd die in het nieuws komt met moorden en nu weer
kinderen uitmoorden, hoe kom je erbij om onschuldige kindere… Doorgaan

Als ik me nu neerzet en dit ga schrijven heb ik zoiets van :
dat ik dit nog op mijn leeftijd zou gaan vertellen.


Het is voor ons allemaal normaal dat ons hart klopt, we denken er zelfs niet bij na, ook onze longen halen zuurstof uit de lucht, iets wat maar vanzelfsprekend lijkt.

Pas als je er wat aan mankeert ga je dit alles anders bekijken en voelt het niet meer als normaal aan. Je denkt er nu ook aan en ik kom tot de vaststelling dat ik het hart alsmaar voel kloppen, of vergis ik me, denk i… Doorgaan

Onze blikken haakte

zich aan elkaar

en geen van beide

kon de ogen afwenden



een zachte bries

speelde door mijn haar

de wind fluisterde

woorden in mijn oor



waarvan ik vreesde

nooit nog eens te horen

maar het was heerlijk daar

met de door de maan

beschenen water



had ik kunnen huilen

zomaar zonder reden

behalve dat

het een mooie avond was

en dat ik op mijn leeftijd

nog steeds verlangens had


Brigitte

Jouw onbelemmerd schenken

mijn ongehinderd geven

in jouw genegenheid

weet ik me geborgen

toen ik weer je handen nam



en jij mij weer tot leven bracht

de warmte die er rond ons hing

ogen vulde zich met tranen

van weemoed, of herinnering?

trachten we naar rust



groet jij mij, ik groet je terug

vraag ik: wie ben jij?

twijfels of kwelling?

lachend, kijk je me aan

neen, ik ben het eeuwig verlangen.


Brigitte

De spiegels des levens

gebroken in duizend stukken

krijg niet meer een heldere kijk

het levensbeeld bekijk ik nu in stukken

lijmen heeft echt geen zin

want de lijnen blijven er steeds in

en zullen het beeld wazig blijven houden

toch zal ik de spiegel bijhouden

om af en toe een herinnering

er in weer te zien

Het kijken naar het water bij maanlicht,
Stemde me nadenkend.
Hoe kon iemand nu naar bed gaan?
Ik legde mijn armen op de reling
En keek naar het water.

Dan weer omhoog naar de sprookjesachtige bossen.
Hier zou ik eeuwig kunnen staan,
Gevangen in de tijd.
Zonder gisteren en zonder morgen,
Zwevend op de rand van de eeuwigheid.


- Bieke -