De pagina van H. E. L. Reid

En zonder die dagen,
ik ging verder.
Leven voelde
en dood stierf.
Altijd weer wit,
beviel in schijn.
Liefdevol.

Het was alsof je sliep.

En dan staren engel.
Het druk.
Boek.

Leesbare wit jij,
nee, ik zag je ogen.
Een drang naar kop,
taal. Litteken.
Soms een klein genoeg,
stiekem, verborgen.

Goddelijke Vrede,
toen wisten daders.
Je was.

Droom.

De zanger stilt zijn kind.
Een laatste kus voor de zusters,
een woord van dank.
"Ik zal jullie nooit vergeten"

Deze morgen ga ik in de spiegel,
spiegel aan de wand: wie is?
En waarom het licht? Plotseling
een vleug, een schicht. Gescheurd
als geloof. Een hand.

Ik vond mezelf alleen. Maar,
dubbele bodems in deze tweeling.
Door de vaste aarde, aangestampt
door dwergen
in de oertijd,
lang,
lang geleden. Land.

Het hart een litteken.
De gevechten. Een hoofd is taal
en het verkeerde been,
balancere… Doorgaan